Oma’s verhaal 1939 – 1945
Het persoonlijke verhaal van Johanna Adriana van Bodegom – van Marion
Geboren in Vlaardingen – een leven dat de geschiedenis van Nederland heeft meegemaakt.
Wie was onze oma?
Johanna Adriana van Bodegom – van Marion werd geboren in Vlaardingen en groeide op in een tijd waarin Nederland voor grote uitdagingen stond. Zij maakte als jong meisje de jaren van de Tweede Wereldoorlog mee, een periode waarin vrijheid, informatie en hoop niet vanzelfsprekend waren.
In haar leven vertelde zij vaak over de kracht van doorzetten, verbondenheid tussen mensen en het belang van vrijheid. Haar herinneringen aan die tijd zijn waardevol, omdat ze laten zien hoe gewone mensen bijzondere tijden hebben meegemaakt.
Herinneringen aan de oorlog
Tijdens de oorlogsjaren veranderde het dagelijks leven drastisch. Mensen leefden met onzekerheid, beperkingen en soms ook angst. Toch ontstond er ook een sterke saamhorigheid. Families hielpen elkaar, buren keken naar elkaar om en kleine momenten van hoop kregen grote betekenis.
Radio speelde in die tijd een belangrijke rol. Via radio-uitzendingen kwam nieuws binnen uit de buitenwereld. Voor veel Nederlanders betekende dat een gevoel van verbinding en hoop, zelfs in de moeilijkste omstandigheden.
De verhalen uit die periode laten zien hoe belangrijk vrijheid van informatie is en hoe krachtig communicatie kan zijn in tijden van onzekerheid.
Een leven vol herinneringen
Onze oma werd uiteindelijk 91 jaar oud. Zij overleed op 1 mei 2022 in Schiedam. Haar leven besloeg bijna een hele eeuw, een periode waarin Nederland enorm veranderde.
De verhalen die zij vertelde blijven belangrijk voor ons. Ze herinneren ons eraan hoe waardevol vrijheid is en hoe belangrijk het is om verhalen van eerdere generaties te blijven doorgeven.
Waarom dit verhaal bij Radio Verzet 2.0 hoort
Radio Verzet 2.0 staat voor vrije communicatie, het delen van verhalen en het verbinden van mensen. Het verhaal van onze oma herinnert ons eraan hoe belangrijk radio en informatie ooit waren – en nog steeds zijn.
Net zoals radio in de oorlog mensen hoop en verbinding gaf, willen wij vandaag een platform zijn waar stemmen gehoord worden en waar verhalen blijven leven.
Het verhaal van oma van Marion (1939–1945)
Oma van Marion was pas negen jaar oud toen de oorlog begon in 1939. Ze was nog een kind, maar haar jeugd veranderde in één klap toen de oorlog haar straat binnenkwam.
Johanna Adriana Van Marion – Van Bodegom – Annie
Op een vroege ochtend, rond vijf uur, werd oma wakker van geluiden buiten. Duitse soldaten waren de straat binnengekomen. Auto’s moesten worden gewassen, en de spanning was voelbaar. Alles voelde anders dan normaal.
Mensen durfden nauwelijks te praten, iedereen keek om zich heen. De oorlog was ineens dichtbij gekomen.
Lees verderDe Duitsers
De Duitse soldaten grepen hem plotseling vast. Zonder waarschuwing werd hij in zijn gezicht geslagen. De klap was zo hard dat de handafdruk van een Duitse soldaat duidelijk op zijn wang bleef staan.
Oma zag het gebeuren. Dat beeld, die handafdruk op het gezicht van haar broer, brandde zich voor altijd in haar geheugen.
Lees verder
De oorlog sleepte zich voort
De oorlog sleepte zich voort. Jaren waarin angst normaal werd en waarin een kind te vroeg volwassen moest zijn. Oma leerde al jong stil te zijn, goed te luisteren en alert te blijven. Toch bleef ze, ondanks alles, lief en zorgzaam. Ze hielp haar moeder en haar broers en zussen waar ze kon, zoals ze altijd heeft gedaan.
Die jaren
Die jaren hebben oma gevormd. Ze bleef een vrouw die lief en aardig was, iemand die haar kinderen en familie met alle liefde hielp. Wat zij als kind heeft meegemaakt, droeg ze haar hele leven met zich mee — stil, maar sterk.
Lieve oma Johanna,
ik hou van u en ik mis u elke dag meer.
U ging altijd met mij mee naar de zwemles en naar de bakker,
toen ik nog op school zat.
Die momenten draag ik voor altijd in mijn hart.
Haar jeugd in oorlogstijd, haar leven vol zorg en liefde
Voor altijd in onze herinnering
Ter herinnering aan
Johanna Adriana van Marion – van Bodegom
(1931–2022)
Op haar sterfbed zei oma:
“Oma is er nog.”
Die woorden deden mij pijn en ik moest huilen.
Ook de kinderen, Tommie, Timmy en Mila, voelden het verdriet.
Ze liet ons los, maar haar liefde bleef.
Voor altijd.
— geschreven door Jeffrey van Marion - wolda